Rzadko można spotkać jednego wieczoru tylu wspaniałych artystów. Tomasz Rokosz oraz Anna Kossakowska - laureaci konkursu o „ślad" - na pewno czuli się ogromnie wyróżnieni, mogąc zaprezentować swoją twórczość tego właśnie wieczoru. Choć, z drugiej strony, presja występu na pewno była ogromna i nie pomagała im specjalnie na scenie. Publiczność okazała się jednak tak samo przyjazna i wyrozumiała, jak pierwszego dnia Zajazdu. Była jak dwunasty zawodnik na boisku. Wspierała młodych stażem bardów jak mogła najlepiej. Doceniła ich wysiłek oraz serce, jakie włożyli w swój występ. Byli żegnani gromkimi brawami, dali po jednym bisie na pożegnanie. Piękne wspomnienia pozostaną w duszy wszystkich laureatów tegorocznej imprezy... Po takich chwilach, jakich przyszło nam tu wszystkim doświadczyć, serce rośnie. A z nim przekonanie, że to całe nasze bycie na scenie ma jednak jakiś sens.

Tomasz Rokosz. Czy może być coś równie pięknego jak pracownik naukowy, kulturoznawca, autor wielu artykułów naukowych, recenzji, poświęconych tematyce folkloru, który z powodzeniem realizowałby swoje marzenia muzyczne? Proszę Państwa, Tomek oprócz tekstów naukowych pisze piosenki, nierzadko wplatając w nie różne motywy, wzięte rodem ze światowego folkloru. Korzysta ze zdobytej przez siebie wiedzy w sposób szalenie intrygujący. Rzadko się zdarza, by doktor nauk mógł osobiście pokazać swoim studentom, jak się gra na lirze korbowej. Trzeba Państwu wiedzieć, że Tomek jest również muzykiem, który niegdyś czynnie grał na różnych instrumentach muzycznych. Recital pozwalał zatem mieć nadzieję, że oprócz piosenek usłyszmy jakieś ciekawe historie na temat dziadów wędrownych, którzy w dawnych czasach spełniali funkcję dzisiejszego radia czy telewizji. Na scenie pojawił się z lirą korbową i gitarą. Szepty zdziwionych i ciekawych tego instrumentu słuchaczy zapowiadały prawdziwą lekcję historii. To szalenie intrygujące móc spotkać na swojej drodze człowieka, który swoją pasję odnalazł w pracy. Pieśń dla Ernesta Hemingway`a zaspokoiła pierwszą chęć poznania dźwięku liry i poznania techniki gry na tym instrumencie. Utrzymana w starym duchu melodia znakomicie pasowała do tekstu, hołdującego znanemu pisarzowi.