Dlaczego ostatnią płytę nagrywaliście w Brazylii?

Bardzo lubię brazylijską muzykę. W zasadzie od momentu, kiedy ją usłyszałam. Dlatego zawsze bardzo chciałam pojechać do Brazylii. Nauczyć się o niej czegoś więcej, niż na lekcjach geografii w szkole. I oczywiście, dowiedzieć się, jak się gra bossa novę, sambę i inne gatunki muzyki wywodzące się z tego regionu świata. Moje marzenia stały się rzeczywistością, kiedy pojechałam do Fortalezy w 2003 roku. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności, poznałam tam brazylijskiego kompozytora i nagraliśmy płytę razem z lokalnymi muzykami. Świetnie nam się pracowało z gitarzystą Regisem Damasceno, dlatego wróciłam do Brazylii nagrać z nim kolejny album. Tym razem w Sao Paulo, ponieważ tam obecnie mieszka.

Die Kleingeldprinzessin und die Stadtpiraten daje koncerty nie tylko w Niemczech, ale i w innych państwach. Który z zagranicznych koncertów najbardziej zapadł ci w pamięć?

Hmm… Nie wiem. Każdy koncert jest inny. Nigdy nie porównuję ich do siebie. Ale skoro pytasz, myślę, że nasz koncert w Omsak, na Syberii. Publiczność była cudowna. Bez przerwy tańczyła i klaskała. A kiedy skończyliśmy grać, zaproszono nas na wódkę i nalegano, żebyśmy nieustanie bisowali.

Koncertujesz też bez zespołu. Czy publiczność, która przychodzi na koncerty kapeli różni się od tej, która przychodzi posłuchać cię solo?

Z zespołem gram muzykę taneczną. Solowe koncerty odbywają się raczej wśród siedzącej publiczności, która przychodzi posłuchać, jak śpiewam swoje wiersze. Wtedy gram całkiem inny repertuar. A tak przy okazji, mam nadzieję, że któregoś dnia wrócę do Warszawy zagrać koncert, ale nie sama. Tym razem z zespołem.

Tego ci życzę. Sama piszesz teksty i komponujesz muzykę. Co powstaje pierwsze?

Zwykle tekst i muzyka powstają jednocześnie.

Skąd czerpiesz pomysły na utwory?

Z obserwacji świata. Zarówno tego zewnętrznego, jak i wewnętrznego.

Jak dużo czasu potrzebujesz na napisanie tekstu?

Niektóre utwory pisałam nawet 10 miesięcy, i to pracując nad nimi prawie każdego dnia. Inne napisałam w godzinę. Dobrze byłoby, gdyby potem nikt nie mógł rozpoznać, który jest który.