Do super nie klimatyzowanej sali klubowej SCK przybyło kilkadziesiąt osób, które nie bojąc się upału skorzystały w ten sposób z solidnej dawki wzruszeń, refleksji i piękna. Piosenki Wachnowskiego wbijały się w nieruchome powietrze jak ostrza japońskich mieczy i błyskając metaforami, celnie trafiały do nas zachwytem, powodując, że zapominaliśmy o niedogodnościach twardych krzeseł; myśląc raczej o twardości życia.

Było wiele znanych ballad i kilka zupełnie nowych, które mają się znaleźć na przygotowywanej nowej płycie artysty. Płycie wyczekiwanej i obarczonej, a może raczej obdarzonej przez poetę przeżyciem kilku ostatnich lat na bezpłyciu własnym i w uczuciu zgasłym. Wachnowski w doskonałej formie ubiera wiersze w piękne dźwięki, a jego głos można by dodawać jako bonus do zakupu foteli na biegunach i aksamitnych poduszek. Towarzyszący Wachnowskiemu Miłosz Wośko to artysta, którego towarzystwo muzyczne było ze wszech miar uzasadnione i potrzebne. Obaj panowie świetnie się rozumieją tak, że pulsujący pod skórą groove skłaniał nasze nóżki do tupania i rączki do klaskania na dwa. Ten puls i przebojowość w dobrym w tego słowa znaczeniu, jest w balladowym graniu rzadkością. Wachnowski wymyka się inteligentnie spod formatu, tworząc nową, własną jakość. W dobie "plastikowych piosenek” jego piękne, osobiste utwory to rewelacyjny sposób na odzyskanie wiary w siłę poezji.

Ugotowani gorącą atmosferą liczyliśmy na "Śniegowice", które zamiast włączyć zbawczą "klimę", włączyły pytanie "... co nas tu trzyma?". Gorące brawa były dowodem, że wszyscy znaleźliśmy na nie odpowiedź.

A jak już wszyscy poszli do domu zagraliśmy sobie obaj Tomaszowie po balladzie tajnej, najnowszej i najbliższej. Z czasem atmosfera stała się podniosła, a to przede wszystkim za przyczyną Miłosza Wośko, który bez trudu uniósł mnie wraz z moim 110 kilowym ciałem w powietrze i w ten sposób dołączył do kolekcji.
Tak bardzo brakuje mi takich spotkań.