Był piątek 24 sierpnia 2007 roku, godzina 20.00. Konferansjer policzył do trzech i na scenę ogrodu kawiarni "Raz, dwa, trzy..." w Starachowicach wsunął się w swoich pięciu osobach zespół Raz, dwa, trzy .... Na pierwszy rzut oka fajne chłopaki. Na drugi rzut jeszcze lepiej. Trzeci rzut zauroczył. Nowak, jak zwykle przygotowany na wodę w piwnicy, stąpający po matce estradzie w przykrótkich spodniach na miarę i codziennym zapomnieniu nieogolenia, ciepłym głosem, filozoficznie przytulił się do nas, by pozostać w tym stanie na dwie pełne godziny...

Zagrali. Od pierwszych taktów perfekcyjnie, swingująco, prowadząc nastrój na kilku płaszczyznach percepcji. Naprawdę zachwycająco. U kilku miejscowych muzyków słychać było 'klik' opadających szczęk. Nowak elektryczno-akustyczno-gębowy, Szwałek na parapecie, zmarszczce i kiju, Treliński zanurzony w gitarowych, jazzowych riffach, akordach i kadencjach, Kowalik i Olejarz – w perfekcyjnej sekcji. Jedność. Słychać lata wspólnego grania, wspólnego myślenia i tworzenia. Pełna świadomość własnego stylu
i sztuki. Bujało nami zmysłowo. Talerzyk leciał na ziemię. Wszyscy śpiewali. Wielu tańczyło, tupało i klaskało. Piosenka za piosenką, myśl za myślą, ciekawie, mądrze i prawdziwie. Bez zadęcia, wielkości 'misji' - bardziej normalnie, codziennie w niecodzienności. Dla mnie inspirująco, jak każdy koncert, po którym chwytam za pióro, aby nadrobić zaległości
i przełożyć myśli na słowa. Osiecka – błyskotliwie, Młynarski – ciekawie, Nowak – trudno nie wierzyć...

Niełatwo im było zakończyć koncert. Bis za bisem wywoływał nowe piosenki
z imponującego magazynu twórczego. Skończyli, przyszli do ludzi, usiedli, napili się piwa
i dali autografy. Świetny koncert. Świetni artyści. Świetna inicjatywa.