Przemysław Bogusz - 19:30 [CD]

Krystyna Kurczab-Redlich, wieloletnia korespondentka polskich mediów w Moskwie, autorka głośnych filmów i książek o współczesnej Rosji (m.in. „Głową o mur Kremla”), laureatka prestiżowych nagród, w 2005 r. zgłoszona przez czeczeńską organizację Echo Wojny, Amnesty International oraz Fundację Helsińską do Pokojowej Nagrody Nobla:

Gdy ci już zupełnie źle na tym świecie rządzonym przez polityków pozbawionych przyzwoitości i sumień; gdy miażdży cię gorycz bezradności wobec cynizmu, fałszu, wojny i przemocy, Przemek Bogusz swymi pieśniami zapewnia: nie jesteś sam… Jego utwory – polityczne reportaże dyktowane poetycką wrażliwością – to dalszy ciąg drogi, na którą wprowadzili nas wielcy od Wysockiego po Kaczmarskiego. Emanujące z nich napięcie odbiera siły do oklasków: zdają się czymś niestosownym wobec goryczy, która jest nieuniknioną ich pointą. Ale uczucie goryczy jednoczy. A zjednoczeni – nie przegrywają. Przemek Bogusz jest mistrzem nastroju i obrazu: ciarki na plecach się czuje choćby przy opisie inauguracji rosyjskiego prezydenta. Pieśń „Koronacja” to jeden z najmądrzejszych i najlepszych – pod każdym względem – utworów, jaki zdarzyło mi się słyszeć.

Marek Majewski, satyryk, śpiewający autor, juror warszawskiego przeglądu piosenki autorskiej Przybycie Bardów:

Gdyby powstała Republika Bardów (A kto wie, czy już nie istnieje?), ministrem spraw zagranicznych w jej rządzie zostałby na pewno Przemek Bogusz. Bo o ile wrażliwości na sprawy wewnętrzne bardom nie brakuje, to z reguły chodzi o ich własne wnętrze, co nie zawsze współgra z zainteresowaniem słuchaczy. A do słuchania kolejnych piosenek Przemka podchodzi się z coraz nową ciekawością - o czym będzie tym razem? I nawet tam, gdzie autor nie przekracza granic geograficznych, to pokazuje, że one są wszędzie. I że warto je przekraczać, żeby spojrzeć z tamtej strony.

Teresa Drozda, dziennikarka Polskiego Radia, autorka audycji poświęconych piosence literackiej:

Kiedy pierwszy raz usłyszałam „Ostatnią korespondencję” byłam poruszona. Kiedy usłyszałam „Pomarańcze”, „Koronację” i inne piosenki Przemka Bogusza, wiedziałam, że mam przed sobą artystę nietuzinkowego. Na własny użytek określiłam go mianem „lirycznego publicysty”. Przemysław Bogusz śpiewa bowiem o sprawach, które znamy z pierwszych stron gazet i telewizyjnych newsów, tyle, że on te wiadomości urealnia, uczłowiecza. Otępieni codzienną porcją światowych tragedii – prawie nie reagujemy. Piosenki Przemka przywracają nam wrażliwość, utożsamiają z uczestnikami zdarzeń, o których czytamy czy które oglądamy, z kanapy. I ta ich wartość jest nie do przecenienia. A że nie są to piosenki wesołe, lekkie, łatwe i przyjemne? A czy to zawsze musi być zarzut?