Uważam, że miałam ogromne szczęście, ponieważ na widowni w Klubie Środowisk Twórczych znalazłam się dość niespodziewanie, a koncert Piotra Dąbrówki, którego miałam okazję wysłuchać okazał się prawdziwą perełką. Jestem pewna, iż słowami nie będę w stanie oddać wszystkich emocji jakie przetaczały się przeze mnie tamtego wieczoru... Na początku usłyszeliśmy przenoszącą w zupełnie inny świat kompozycję na flecie... która nagle przeszła w bardzo wyrazistą interpretację wiersza "Cztery ściany świata" Jonasza Kofty. Podczas tego utworu pomyślałam jaka to wielka szkoda, że nie wszyscy mogą tego doświadczyć, bo ten wiersz był jakby dla Dąbrówki pisany... Poza tym od razu dało się zauważyć, iż muzycy są doskonale zgrani, wszystko równiutko, żadnej fałszywej nuty... No i sama muzyka była szalenie energetyczna. Ach jak też Dąbrówka grał na gitarze... Był w tym 'power'
i poezja zarazem. Później okazało się, że tak naprawdę nie żadnym fletem nas przywitali lecz ormiańskim dydukiem - jednym z najstarszych (sprzed 2000 lat !!!) instrumentów świata jakie do tej pory są instrumentami żywymi. A tą niezwykłą melodię skomponował oraz na dyduku wykonał Mariusz Kowalski (multiinstrumentalista - tego wieczoru grał także na saksofonie bambusowym, gitarze elektrycznej, bębnie i klawiszach...).

Wykonanie drugiego utworu poprzedziła dość kontrowersyjna zapowiedź. Otóż miała za moment nastąpić piosenka, dzięki której część kobiet dawno już Piotra Dąbrówkę znienawidziła, a reszta kobiet, które go jeszcze nie znienawidziły - pewnie uczynią to zaraz po tym jak ją usłyszą... Tytuł tego dzieła to "Nie jesteś". A właśnie, że jestem!!! Jestem kobietą (kto nie wierzy niech się sam przekona)... I nie dość, że go nie znienawidziłam, to na dodatek zrozumiałam. Cóż może jednak Piotrze nie doceniasz kobiet, a może to ja mam
w sobie nieco męskiego pierwiastka (tylko żadnych insynuacji na temat wąsów proszę!). Po prostu myślę, że pewne uczucia nie mają płci... Na przykład żal jaki nosi w sobie człowiek oszukany, zdradzony...