Tegoroczny Koncert Premier, który już na stałe wpisał się do harmonogramu warszawskich spotkań autorów, kompozytorów i wykonawców piosenek w jednym, jak przystało na jubileusz, otworzył laureat pierwszej edycji tegoż przedsięwzięcia (wówczas jeszcze Warszawskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej) – Andrzej Poniedzielski.

Koncert ten to chyba najbardziej magiczna z chwil, które przeżyłem w trakcie listopadowej wyprawy do stolicy naszego kraju… Wielokrotnie Andrzeja Poniedzielskiego widywałem wcześniej – to na dziedzińcu olsztyńskiego zamku, to w korytarzu publicznej telewizji, to wreszcie w jakimś kabaretonie na szklanym ekranie… Ale nawet najlepsza konferansjerka, nawet najzabawniejszy dowcip nie zastąpi jego piosenek śpiewanych w ten jeden jedyny – nie do podrobienia – poniedzielski sposób… Ta tęsknota za tym, co minione i westchnienie nad tym, co dziś… Te pytania o nieodgadnione… I choć – jak mówi bohater tego wieczoru w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego – „wszystko już napisano”, wciąż jest o czym śpiewać… 

A najlepszym dowodem na to są właśnie cyklicznie organizowane w ramach OPPA koncerty premier, w których dawni laureaci tego Festiwalu wykonują swoje premierowe, nigdzie wcześniej nie publikowane, co więcej – napisane specjalnie do tego koncertu piosenki. 

I ten ostatni aspekt – o ile mam prawo się w ogóle do czegokolwiek przyczepiać – troszkę mnie zastanawia… Bo przypomina to trochę takie pisanie piosenki na zlecenie, czasem w ostatniej chwili – nie z potrzeby, czy zastanowienia, ale po to tylko, by ją napisać i zaśpiewać… A nie o to przecież chodzi w tej naszej słowno-muzycznej dziedzinie… Chyba, że się mylę…  

Wiadomo, że każdy taki koncert, jak każda chwila zostawia w naszej pamięci tylko to, co zapamiętać chcieliśmy lub to, co nas w nim uderzyło… Czyli skrajności. W tym wypadku reguła ta – odnosząc się do oceny prezentowanych piosenek – działa wyjątkowo silnie, gdyż nigdzie wcześniej nie mieliśmy prawa ich usłyszeć. Nie chciałbym pisać o tym, co mnie w koncercie tym negatywnie poruszyło… Choć były takie występy, które – mówiąc delikatnie – nie przypadły mi do gustu. Zważywszy również na to, że wcześniej z uwagą przyglądałem się zarówno przesłuchaniom półfinałowym, jak i finałowym konkursu OPPA. A że poziom tegorocznego konkursu był wyjątkowo wysoki – zarówno moim skromnym zdaniem, jak i dyrektora Festiwalu Piotra Bakala – niejednokrotnie konkursowicze mogliby z powodzeniem zastąpić już teraz tuzy piosenki autorskiej „made in OPPA”… I nie piszę tego, by kogokolwiek urazić – broń Panie Boże! Raczej by pochwalić młodych (festiwalowym stażem, niekoniecznie wiekiem) autorów piosenek… Zatem ograniczę się w tym miejscu jedynie do subiektywnego wspomnienia chwil, które mnie szczególnie poruszyły rzeczonego wieczoru…