Myślę, że organizatorzy OPPA byli mile zaskoczeni ilością biorących w niej udział uczestników oraz poziomem, jaki większość z nich zaprezentowała tego wieczoru. W niewielkiej sali niejeden raz przenosiliśmy się do ciasnych zakamarków dusz wykonawców. Ukryte w rymach opowieści o życiu przy dźwiękach gitary nabierały innego wymiaru. W kłębach słów i muzyki każdy mógł odnaleźć coś dla siebie. I, o dziwo, te kilkugodzinne zmagania skutecznie zagłuszyły ryczącą miejskim zgiełkiem ulicę Grójecką. Cóż, wyczyn to niemały, więc wart podkreślenia…

Andrzej Wawrzyniak. A rozpoczęło się od bardzo mocnego uderzenia. Na dopiero co wygodnie usadowionych słuchaczy spadły prawdziwe gromy. Ciężkie słowa, na w pół wykrzyczane przez Andrzeja Wawrzyniaka, spoliczkowały niejednego na sali. Piekielnie mocny i brudny głos w połączeniu ze scenicznym doświadczeniem i niemałym bagażem życiowym wdarł się bez pardonu do naszych uszu, siejąc w nich prawdziwe spustoszenie: 

„Już nie mogę tego ścierwa znieść,
Znowu będą mi mówili, że wiedzą lepiej.
I od nowa trzeba będzie wszystko przejść,
Aż na samą myśl się rozum we łbie trzepie.
Tyś idiotą, robotniku, i ja też!
Na kulturze to się, kurwa, każdy zna!
Każdy może bez problemu skrobnąć wiersz!
Jeśli każdy, no to mogę także ja!(...)"
(„Jaki Pan, taki kram...") 

Kto senny wszedł, na pewno się obudził… Szkoda tylko, że aparatura nie poniosła dźwięku tak jak na półfinale, podczas którego zostałem dosłownie wbity w krzesło. Tutaj nie było już tak jadowicie. W piosence Nie przynoście kwiatów poetom gitara basowa i solowa były praktycznie niesłyszalne, co na pewno wpłynęło niekorzystnie na energię zespołu. Ci, co grywają od czasu do czasu na scenie, wiedzą, ile siły i werwy dać mogą dobrze ustawione poziomy, poczucie przestrzeni i klimatyczność sali. Niestety, przyszło stanąć w szranki z płaskim dźwiękiem i krzywizną poziomów. Wyśpiewane więc przez Andrzeja słowa z pierwszej piosenki: 

„Nie przynoście kwiatów poetom.
Dajcie wódki, bo lubią pić.
Taki nigdy nie umie na trzeźwo
ani pisać, ani żyć.
Dajcie wódkę poetom i śledzie.
Dla nich kawior na stole to grzech.
Oni muszą wynurzać się w biedzie,
By prawdziwie zabrzmiał ich śpiew(...)"
(„Nie przynoście kwiatów poetom") 

nie zabrzmiały, niestety, tak, jak powinny… Albo chociaż tak, jak w trakcie przesłuchań półfinałowych. A szkoda, wielka szkoda… Prezentacja kompletna: świetne teksty, muzyka i wykonanie. Byli to moi kandydaci do głównej nagrody... 

Natalia Makarewicz. Ukrainka, urodzona w Rosji, mieszkająca zaś w białoruskich Baranowiczach. Natalia reprezentowała baranowicki Klub Piosenki Autorskiej „Waganty”, który stara się ze wszystkich sił popularyzować w swoim mieście ten gatunek muzyki. Członkowie Klubu są laureatami wszystkich najważniejszych białoruskich festiwali piosenki autorskiej. Piosenki Кукушка („Kukułka”) oraz Я снова могу летать („Znowu mogę latać”) zawierały w sobie wszystko to, co zwykle można spotkać w piosence rosyjskiej: liryczność tekstu, prostą melodię, chwytającą duszę za gardło, nostalgiczny smutek i przejmujące brzmienie głosu. Wydaje się, że trema wkradła się nieco w duszę wykonawczyni, bo na płycie – Natalia wydała bowiem swój krążek w Białorusi – te same piosenki brzmią zdecydowanie lepiej. Jeśli komuś z Państwa twórczość Natalii przypadła do gustu, odsyłam wszystkich zainteresowanych na mini-stronę Natalii, na której można posłuchać całej jej płyty: http://n-makarevich.narod.ru/mp3/Mp3.htm  

Tomasz Salej. Bardzo ciekawa postać sceniczna. Według mnie posiada silnie rozwiniętą umiejętność tworzenia pięknego klimatu ze swoich piosenek. Ma w zwyczaju wprowadzać słuchacza w odpowiedni nastrój, opatrując każdą piosenkę należytym wstępem. I faktycznie, po takim wprowadzeniu zupełnie inaczej odbiera się treści w nich zawarte:

„Wylała mi się poezji czarka
nieduża czarka
taka mała miarka
przeciekła przez dłonie
w dół
na stół
popłynęły kropelki wierszy
drżące, błyszczące
po stołowej nodze
ku podłodze (...)"
(„Poezję") 

Klimaty, uprawiane przez Tomasza, bardzo mi odpowiadają. W subtelny i bardzo świadomy sposób interpretuje tekst, stosuje zawieszenia, zwolnienia, stopniuje dynamikę utworu. I robi to z wielkim wyczuciem. Gitara jest równie ważnym elementem tej całej układanki. Dla koneserów dodam tylko, że Tomasz uprawia dwupalcową technikę arpeggio. I nie odczuwa się przy tym żadnego dyskomfortu brzmieniowego. Wręcz przeciwnie…