Niestety, gapiostwo znów mi się dało we znaki i o nadchodzącym festiwalu dowiedziałem się trzy dni przed jego rozpoczęciem, dawno już po terminie zgłoszeń i kwalifikacji. Dla spokoju sumienia zadzwoniłem jednak do organizatorów z prośbą o wstawienie mnie na „listę rezerwową” (w razie niespodziewanej absencji któregoś z zakwalifikowanych wykonawców), po czym sumiennie pogrążyłem się w pracy zawodowej. Jakież było moje zdziwienie, zaskoczenie i radość, gdy w dzień przesłuchań konkursowych (ok. 11 w południe) zadzwonił do mnie sam Dyrektor Festiwalu Andrzej Żądło i powiedział krótko: „pakuj się, ktoś tam nie dojechał, o 18 zaczynamy przesłuchania” więc złapałem gitarę, kluczyki od samochodu i do Buska!!!

W drodze, szukając dobrze odbierającej stacji w samochodowym radioodbiorniku napatoczyłem się na Radio Kielce i wtedy zrozumiałem, na czym polega właściwie pojęty i zrealizowany patronat medialny. Średnio co 15-20 minut nadawana była „zajawka” festiwalu, przeplatana wywiadami z organizatorami i zapowiedzią retransmisji koncertu laureatów (w całości!). Moim skromnym zdaniem, takie potraktowanie sprawy przez rozgłośnię skutkowało rosnącym zainteresowaniem imprezą wśród słuchaczy, dodawało jej rozgłosu i prestiżu. Powodowało, że szary, zwykły człowiek miał świadomość, że oto dzieje się coś dobrego i ważnego, czego nie wypada po prostu zlekceważyć. Brawo dla Radia Kielce!

Po dotarciu na miejsce, pierwszym (i nieostatnim!) pozytywnym zaskoczeniem był gmach Buskiego Samorządowego Centrum Kultury – położony tuż przy Parku Zdrojowym, pięknie odnowiony, czysty, przestronny, z wygodną salą widowiskową i bardzo gustowną kafejką. Przed gmachem pomnik Wojtka Belona – mieszkającego długi czas w Busku patrona festiwalu, poety i pieśniarza, założyciela legendarnej Wolnej Grupy Bukowina. Przy tym posągu każdy z uczestników zrobione miał zdjęcie, które pięknie oprawione otrzymał na pamiątkę. Gdy przekroczyłem progi BSCK pierwszą napotkaną osobą był Czcigodny Dyrektor – człowiek o niespożytej energii i życzliwości dla ludzi, który nie zważając na me opory porwał mnie do swego samochodu i uwiózł... na obiad. Po posiłku mogłem wreszcie zrobić sobie próbę i tu kolejny plus: znakomite nagłośnienie, zarówno na scenie jak i na widowni, oraz bardzo kompetentna i oddana swej pracy ekipa techniczna. Dźwięk, światło, scenografia, telebim na scenie – wszystko na naprawdę zawodowym poziomie.

Wreszcie zaczął się konkurs... i od razu następne zaskoczenie: sala wypełniona do ostatniego miejsca, co na przesłuchaniach konkursowych jest zjawiskiem nader rzadkim. Świadomość pełnej sali od razu przełożyła się na koncentrację wykonawców i poziom ich prezentacji. Nie podejmę się oceniać żadnego z nich, bo i kompetencji w tym kierunku mi brak, i słuchałem raczej zza kulis, i, po prostu, nie wypada mi jako jednemu z nich. Z całą odpowiedzialnością jednak mogę stwierdzić, że poziom był wysoki, nie było tam konkursowiczów „przypadkowych”, każdy z uczestników miał coś interesującego do zaprezentowania i przekazania. Rolę konferansjera pełnił Leszek Ślusarski – muzyk, Kierownik Redakcji Muzycznej w Polskim Radiu Kielce S.A. – tak więc konferansjerka również była bardzo profesjonalna.