Mogłam równie dobrze, dla odmiany, wybrać się do kina - sama już nie pamiętam, jaki film chodził mi wtedy po głowie. Doszłam jednak do wniosku, że warto dać temu koncertowi szansę - posiedzieć kilka chwil i zobaczyć czy warto zostać. Poza tym - jak mawia pewien mądrala - na film można się wybrać za tydzień albo wypożyczyć go później na dvd, a koncert jest rzeczą niepowtarzalną. Muszę przyznać, że koncert bezbłędnie wykorzystał swoją szansę - już po chwili chciałam zostać do końca. Ba, po godzinie rzucałam rozmaite zaklęcia, żeby tylko tego końca nie było... jeszcze nie....

W charakterze prowadzącego wystąpił Jan Wołek, który snuł niezwykle zajmującą opowieść o przyjaźni, jaka łączyła go
z Ciechowskim. Już na samym początku wyznał, że jest mu bardzo niezręcznie mówić o przyjaźni, gdy jeden z przyjaciół nie może o niej zaświadczyć. Cóż, musieliśmy mu uwierzyć na słowo. Całą historię zaczął oczywiście od momentu kiedy się poznali. Mówił m.in. o tym, że na przełomie lat 70-tych i 80-tych na polskiej estradzie dokonały się pewne znaczące zmiany. W ich wyniku poetów śpiewających (takich jak on) wyparli młodzi muzycy rockowi. On sam próbował odnaleźć w ich twórczości trochę 'poetyckiego słowa'. Szło mu to z dużym oporem, gdyż jak to ujął "zewsząd dawało się wyczuć przerost doniczki nad kwiatkiem". Dopiero kiedy pojawiła się Republika, ze swoim charyzmatycznym liderem Grzegorzem Ciechowskim, Wołek zaczął wsłuchiwać się w jego twórczość, odnalazł w niej 'słowo', chociaż Ciechowski operował 'słowem' nieco odmiennie. Potem obaj panowie poznali się i polubili. Czasy, w których to miało miejsce, prowadzący określił jako "wszechobecny kombinat".
I tak w historię początków przyjaźni wpleciona została piosenka "Kombinat", którą na scenie zaśpiewał Mariusz Kilian - brawa za ruch sceniczny. Jego wykonanie było wyjątkowo bliskie oryginału. Bardzo podobne odczucie wzbudziła we mnie "Śmierć w bikini", śpiewana przez niego w dalszej części koncertu. Aranżacje muzyczne poczynione na potrzeby koncertu (i dotyczy to większości zaprezentowanych utworów) odbiegały natomiast od tak charakterystycznego, surowego stylu Republiki. Nie jestem purystką i te koncertowe brzmienia wydały mi się również bardzo ciekawe.

Według Jana Wołka "niektórych mierziło, innych zastanawiało, a jeszcze inni podejrzewali Grzesia o nachalną próbę literackiej prowokacji kiedy pisał o miłości". Pisał rzeczywiście dość prowokacyjnie, bo jego miłość w piosenkach była zawsze bardzo cielesna. Podobno to właśnie miłość była dla niego osnową wszystkiego, była czymś najbardziej istotnym
i znaczącym w życiu. „Zawsze powtarzał, że wszystkie piosenki właściwie są o miłości,
a jest tylko kwestią odwagi jak dalece szczegółowo zechcemy o tym opowiedzieć. To jest kwestia szczerości i odwagi. A Grzesiu był człowiekiem wyjątkowo szczerym i twórczo odważnym" - tak mówił prowadzący. W tym momencie na scenie pojawił się Zbyszek Krzywański czyli 'Krzywy', który grał z Ciechowskim od samego początku. Tym razem w piosence "Raz na milion lat" towarzyszył Mariuszowi Lubomskiemu, którego ruch sceniczny niezmiennie mnie zachwyca... To wykonanie zrobiło na mnie duże wrażenie. Brzmiało rewelacyjnie. W głowie pojawiły się myśli o możliwą autentyczność lub też autobiograficzność właśnie wysłuchiwanych zdarzeń... W tym momencie zapomniałam, nie tylko o tym, że właśnie wybierałam się do kina, ale także o tym, że kina w ogóle istnieją...