'13 Poetów' to nazwa własna pewnego cyklu koncertów, jaki od kilku lat snuje się po Polsce. Cykl ten charakteryzuje się dość dużą zmiennością, natomiast jego stałymi punktami są nazwa, zespół Marcina Partyki oraz Jan Poprawa w roli konferansjera. W moim osobistym odczuciu radomski koncert był - hmmm - nierówny... Miał świetne momenty, niektóre występy wspaniale elektryzowały, inne natomiast przeszły - jak to się mówi - bez echa... Przysłuchiwałam się także wypowiedziom gospodarza wieczoru i kilka z jego myśli wydało mi się wartych przytoczenia.

Otóż według Jana Poprawy piosenka jest czymś więcej niż tylko rodzajem muzyki. Stanowi ona oryginalny, syntetyczny gatunek. Piosenka składa się z co najmniej trzech części: muzyki będącej pięknem piosenki, tekstu będącego jej sensem i człowieka (który ją wykonuje) będącego jej życiem. Bez tych trzech elementów piosenka nie istnieje albo istnieje co najwyżej jako kartka papieru, dopóki człowiek jej nie ożywi. Cykl 'Trzynastu Poetów' został stworzony po to, żeby przypomnieć, że piosenkę tworzą nie tylko muzycy, aktorzy czy kompozytorzy, ale także poeci. To właśnie artyści słowa, posługujący się tekstem poetyckim w piosence są zapraszani do udziału w tych koncertach.

Radomska odsłona cyklu rozpoczęła się piosenką "Mądrość" autorstwa Krzysztofa Sieniawskiego, wykonaną przez Stefana Brzozowskiego, któremu na scenie towarzyszył m.in. Andrzej Czamara. Zapowiadało to wieczór w tonie lirycznym...
W dalszej części wieczoru Brzozowski ponownie pojawił się na scenie, tym razem śpiewając "Erotyk prosty" (sł. W. Belon, muz. S. Brzozowski). To bardzo przyjemna melodia, zwłaszcza partie fletowe grane przez Krystynę Świątecką.

Pierwszym utworem, który chodził za mną jeszcze długo po koncercie była piosenka Agnieszki Osieckiej "Ach Panie Panowie" z muzyką Bułata Okudżawy (podobno było to jego najbardziej ukochane ‘dziecko') w wykonaniu Cecylii Celiny Sadowskiej. Cecylia jest byłą laureatką Łaźni, zdobyła wiele nagród min. grand prix 'Śpiewajmy poezję' w Olsztynie czy drugą nagrodę na konkursie piosenki aktorskiej we Wrocławiu. Tym razem zaprezentowała także "Szpetnych czterdziestoletnich"
(sł. A. Osiecka, muz. S. Krajewski). A wszystko to bardzo ładnie zagrane i zaśpiewane.

Następnie mieliśmy okazję wysłuchać dwóch tekstów Jonasza Kofty: "Cztery ściany świata" oraz "Światło w oczy" - oba w wykonaniu rewelacyjnego Piotra Dąbrówki (i oczywiście
z jego muzyką). Podczas występu towarzyszyli mu multiinstrumentalista Mariusz Kowalski oraz perkusista Paweł Karaś. Mnie te utwory po prostu porywają (o tym jak bardzo, można przeczytać
w opublikowanej wcześniej relacji z radomskiego koncertu Dąbrówki). Ileż w tym niesamowitym wykonaniu było energii... Takie wrażenia pozostają w człowieku na długo. Oto jak Jan Poprawa podsumował ten występ: "(...) Już państwo słyszeli, że teksty poetyckie można podawać w różnym języku muzycznym. Mogą one być podane lirycznie, sentymentalnie nawet, ale mogą być nasycone energią człowieka, który je interpretuje.(...) Piotr zaczął teksty Jonasza ożywiać na scenie.(...) ".