Koncert laureatów w przemiły sposób poprowadziła Magdalena Szydłowska. Zapowiedziała przepiękną poezję w mistrzowskim wykonaniu – w mistrzowskim dlatego, że jury oceniające konkurs podkreślało wyjątkowo wysoki poziom tegorocznego konkursu. Po wysłuchaniu koncertu laureatów mogę się całkowicie z tym zgodzić. Warto wspomnieć, że uczestników oceniało jury w składzie: Jan Wołek (przewodniczący), Krystyna Gucewicz, Katarzyna Groniec, Mirosław Siedler oraz Grzegorz Turnau. Przyznano trzy nagrody, nagrodę główną oraz cztery wyróżnienia (zobacz werdykt). Nagrodą dla osób wyróżnionych był udział z koncercie galowym.

Pierwsze wyróżnienie powędrowało do rąk zaledwie czternastoletniej Elizy Banasik, uczennicy gdańskiego liceum. Dla niej wszystko rozpoczęło się od Jacka Kaczmarskiego
i jego piosenek. Kiedyś teksty Kaczmarskiego tłumaczył Elizie tata. Dziś co wspaniale pokazała podczas koncertu sama rozumie ich sens. Przypomniała pieśń "Powrót" (sł. i muz.
J. Kaczmarski). Przyznam, że Eliza wygląda dość niepozornie, więc jej mocny głos był dla mnie niemałym zaskoczeniem. Zachwyciło mnie to jak wykonała tą piosenkę - do tej pory nie nleżała ona do moich ulubionych 'dzieci' Kaczmarskiego. Elizie udało się przekonać mnie do tego utworu. Dla mnie to ona jest największym odkryciem tego wieczoru. Zaśpiewała tak, że nie mogłam robić nic innego niż tylko chłonąć, chłonąć, chłonąć... Trzeba przyznać, że publiczność zgotowała jej należytą owację.

Jako kolejna z wyróżnionych na scenie pojawiła się Aleksandra Krysian, studentka Akademii Muzycznej w Poznaniu - klasa fortepianu. Muzyczną pasją Aleksandrę zaraziła mama. Dziewczyna ma 21 lat i, co ciekawe, dokładnie 21 lat temu Spotkania Zamkowe
w Olsztynie wygrała właśnie jej mama. W wykonaniu Aleksandry usłyszeliśmy "Pozdrowienia" do słów mamy czyli Ewy Krysian oraz do własnej muzyki. Naturalnie wyróżniona akompaniowała sobie na fortepianie.

Następne wyróżnienie otrzymał Wojciech Makowski, siedemnastoletni licealista z Wrocławia, na co dzień śpiewający w miejskim domu kultury oraz uczący się gry na skrzypcach. Wojtek twierdzi, że poezja śpiewana jest tym, co mu bezgranicznie odpowiada. Zaśpiewał piosenkę pt. "Luna srebrnooka" (sł. A. Osiecka, muz. S. Krajewski), przy akompaniamencie fortepianu. Wobec pewnego niedoboru śpiewających mężczyzn, pojawienie się każdego umiejącego śpiewać 'rodzynka' powinno cieszyć...